Jak metoda 108 GOM inspiruje codzienny rozwój i harmonię

Wstęp do METODY 108 GOM.
Przed wami autorska Metoda pracy z ciałem i umysłem, która powstała z doświadczenia wielu lat praktyki i godzin spędzonych na macie oraz nauczania jogi.
Metoda 108 GOM opiera się na trzech filarach: Gimnastyce, Oddechu i Medytacji. Praktykujemy je osobno, ale też jako trzy wymiary jednej pozycji, obecne zawsze równocześnie. Każda z 108 pozycji w tej książce jest opisana właśnie w tym trzywymiarowym ujęciu: co robi ciało, jak pracuje oddech, na czym skupia się uwaga.
Gimnastyka jest pierwszym filarem — i często tym, od którego zaczynają się pytania. Dlaczego gimnastyka, skoro to jest joga?
Bo ciało jest zawsze pierwsze. Zanim pojawi się oddech świadomy i medytacja zakorzeniona, musi pojawić się ciało które wie gdzie jest. Ciało które czuje swoje stopy na macie, swój kręgosłup w przestrzeni, swoje biodra i ich ograniczenia. Gimnastyka w Metodzie 108 GOM to nie akrobatyka ani sprawność fizyczna jako cel sam w sobie. To precyzyjne, świadome i stopniowe budowanie relacji z własnym ciałem przez ruch, ustawienie i wyrównanie.W tym systemie każda pozycja jest opisana w sześciu obszarach ciała — stopy i nogi, biodra i miednica, kręgosłup, ramiona i barki, głowa i szyja, linia i geometria całej formy. To nie jest przypadkowy podział. Ciało pracuje przez łańcuchy — ruch stopy wpływa na kolano, kolano na biodro, biodro na kręgosłup, kręgosłup na bark, bark na szyję. Gdy jeden element jest nieświadomy, cały łańcuch traci precyzję. Gdy każdy element jest obecny, pozycja staje się spójna i żywa.

Gimnastyka w tym systemie opiera się na sześciu celach, które razem tworzą mapę świadomego ciała. Pierwszym jest
siła — rozumiana nie jako napięcie i twardość, lecz jako zdolność utrzymania struktury i kierunku. Siła w tym ujęciu to energia obecności, która daje oparcie w ruchu i w życiu. Silne ciało to ciało które wie skąd czerpie i dokąd zmierza. Drugi cel to elastyczność — przestrzeń w ciele i umyśle. Rozciągając ciało, uczymy się miękkości wobec siebie i świata. Elastyczność nie jest celem estetycznym — jest wyrazem gotowości do zmiany i otwarcia, które zaczyna się od tkanki mięśniowej i przenika głębiej. Trzecim celem jest
mobilność — inteligentna swoboda ruchu, połączenie siły i elastyczności w jednym płynnym działaniu. To wolność w granicach świadomości, naturalna ekspresja ciała które zna swoje możliwości i potrafi z nich korzystać. Czwartym celem jest
stabilność — oś i równowaga, wewnętrzny punkt środka z którego rodzi się harmonia. Stabilność to centrum które utrzymuje nas w sobie nawet wtedy gdy wszystko się porusza. W praktyce ciała jest to praca głębokich mięśni stabilizujących kręgosłup i miednicę — w praktyce życia jest to spokój w środku dynamicznego działania. Piątym celem jest wytrzymałość — oddech w czasie, zdolność trwania w pozycji w wysiłku i w procesie. Każda pozycja systemu utrzymywana jest przez 108 sekund lub sześć pełnych oddechów — ten czas jest celowy i wymagający. Wytrzymałość to cierpliwość ciała i umysłu która pozwala zejść głębiej niż tylko do granicy komfortu. Szóstym i najgłębszym celem jest
uważność — świadomość w ruchu, ruch jako medytacja. Każdy gest, każdy oddech, każde mikronapięcie staje się bramą do czucia i obecności. Uważność jest tym co odróżnia gimnastykę od ćwiczeń fizycznych — intencja która przenika każdy ruch.
Te sześć celów jest realizowanych przez konkretną architekturę ciała.
Każda pozycja angażuje i wzmacnia jeden z trzech segmentów ciała — dolny obejmujący stopy, nogi, biodra i miednicę jako fundament stabilności; środkowy obejmujący brzuch, dolne plecy i klatkę piersiową oraz kręgosłup jako centrum siły i łącznik między resztą ciała; górny obejmujący ramiona, barki, górną część klatki piersiowej, szyję i głowę jako obszar lekkości i precyzji. Dopiero współdziałanie tych trzech segmentów tworzy pełną i funkcjonalną formę.Pozostałe segmenty wspierają lub integrują. Ta świadomość segmentowa pomaga praktykującemu zrozumieć gdzie koncentruje się główne działanie pozycji i gdzie powinien kierować uwagę.
Ciało porusza się w trzech płaszczyznach przestrzeni.
Płaszczyzna strzałkowa to skłony do przodu i wygięcia do tyłu — ruch między tym co przed nami, a tym co za nami.
Płaszczyzna czołowa to skłony boczne i symetria dwóch stron ciała.
Płaszczyzna poprzeczna to rotacje i skręty — spiralny ruch kręgosłupa który oczyszcza i rewitalizuje. Każda pozycja w tym systemie jest przypisana do jednej z tych płaszczyzn lub ich kombinacji. Świadomość płaszczyzny zamienia automatyczny ruch w świadome działanie.
Sześć grup pozycji tworzy kompletną mapę terytorium.
Pozycje siedzące budują fundament świadomości miednicy i kręgosłupa.
Pozycje stojące rozwijają siłę i stabilność całego ciała.
Balanse i pozycje wzmacniające uczą centrum i koncentracji.
Wygięcia i pozycje otwierające rozszerzają przestrzeń klatki piersiowej i bioder.
Pozycje odwrócone zmieniają perspektywę i rozwijają odwagę.
Pozycje leżące i relaksujące integrują i regenerują.
W tym systemie 108 pozycji podzielonych jest na sześć grup i osiemnaście cykli — z których każdy zawiera po jednej pozycji z każdej grupy. Ta struktura nie jest sztywnym schematem, lecz mapą — sposobem patrzenia na ciało jako całość, w której praca jednego obszaru zawsze rezonuje z innymi.
Osiemnaście cykli po sześć pozycji — każdy cykl jest miniaturą kompletnej praktyki z jedną pozycją z każdej grupy. Sto osiem pozycji systemu jest zorganizowanych w osiemnaście cykli. Każdy cykl zawiera sześć pozycji — po jednej z każdej z sześciu grup. To oznacza że każdy cykl jest miniaturą kompletnej praktyki — balans między pracą a odpoczynkiem, między wysiłkiem a integracją, między ekspansją a powrotem do centrum. Osiemnaście cykli tworzy pełną podróż przez całe ciało i wszystkie jego możliwości.
Praktyujący może pracować z jednym cyklem, z jedną grupą, z jedną pozycją. Można wejść w system w dowolnym miejscu i zawsze znajdzie się coś wartościowego. Ale kto przejdzie przez wszystkie osiemnaście cykli z cierpliwością i regularnością — odkryje że ciało jest znacznie bardziej złożone inteligentne i dostępne niż kiedykolwiek wcześniej myślałeś.
Praca z ciałem w tym systemie odbywa się przez trzy fundamentalne kierunki — otwieranie klatki piersiowej, otwieranie bioder i wydłużanie kręgosłupa. Otwieranie klatki piersiowej przywraca przestrzeń dla oddechu i ekspresji. Otwieranie bioder uwalnia napięcia które gromadzą się zarówno z wysiłku fizycznego jak i emocjonalnego. Wydłużanie kręgosłupa przywraca naturalną lekkość i długość tkanek. Otwieranie to poszerzanie przestrzeni w stawach, tkankach, powięziach. Wydłużanie to aktywne rozciąganie przez oba końce jednej linii jednocześnie. Te dwa kierunki są w tym systemie nierozłączne — pozycja która tylko otwiera bez wydłużenia jest niekompletna, i odwrotnie. Gdy obie akcje są obecne jednocześnie ciało doświadcza jakości przestronności i lekkości która jest jednym z najważniejszych efektów praktyki 108 GOM.
Każda pozycja może być praktykowana dynamicznie — przez płynne przejście, statycznie — przez zatrzymanie i pogłębienie, lub w formie mieszanej — przez wejście dynamiczne i statyczne utrzymanie. Każdy z tych sposobów pracy rozwija inne cechy i służy innemu celowi. Świadomy wybór formy jest częścią praktyki.
Liczba 108 nie jest przypadkowa.
Symbolizuje ona pełnię, cykl oraz drogę rozwoju. W wielu tradycjach oznacza ona kompletność i harmonię. W metodzie 108 GOM liczba ta symbolizuje proces stopniowego rozwijania świadomości ciała, oddechu i umysłu poprzez regularną praktykę. Liczba jest archetypem ładu świata. Podstawowym sposobem porządkowania rzeczywistości dla ludzkiego umysłu są LICZBY. Nadajemy im znaczenie nie tylko ilościowe, ale też jakościowe. Liczbami się liczy i opisuje świat. Wśród nich jest wyjątkowa liczba 108.
1 – symbolizuje początek i obecność „GIMNASTYKA”
0 – oznacza pełnię i potencjał ” ODDECH”
8 leżąca – to znak nieskończoności i wieczności ” MEDYTACJA”.
Liczba 108 odnosi się do pełni cyklu, powtarzalności oraz tradycji pracy z ciałem, oddechem i świadomością. Jest to droga, która nie ma końca, lecz pogłębia się z każdą praktyką. Jej istotą jest ruch wykonywany z uważnością, oddech jako pomost między ciałem i umysłem oraz medytacja dająca stabilność i ciągłość rozwoju.
Gimnastyka w Metodzie 108 GOM ma też swój wymiar czasowy. Każda pozycja utrzymywana jest przez 108 sekund lub sześć pełnych oddechów. Ta liczba nie jest arbitralna — 108 sekund to czas w którym ciało przechodzi przez trzy fazy pracy z pozycją. W pierwszych trzydziestu sześciu sekundach ciało wchodzi i stabilizuje. W środkowych trzydziestu sześciu sekundach ciało eksploruje i pogłębia przez oddech i grawitację. W ostatnich trzydziestu sześciu sekundach ciało integruje i osadza efekty.
Każda pozycja opisana jest według tego samego standardu: etymologia sanskryckiego nazewnictwa, miejsce w strukturze GOM, precyzyjne wejście i wyjście, szczegółowe ustawienie ciała w sześciu obszarach, rytm oddechu, działanie fizyczne, energetyczne i mentalne, najczęstsze błędy, trzy warianty — łatwiejszy, trudniejszy i terapeutyczny — oraz przeciwwskazania. Na zakończenie każdej pozycji znajduje się jedno zdanie — intencja — które stanowi jej esencję, motto do zabrania ze sobą poza matę.

Ta książka nie jest podręcznikiem do przeczytania od początku do końca przed pierwszą praktyką. Jest raczej towarzyszem na długą drogę — można do niej wracać przy konkretnej pozycji, konkretnym pytaniu, konkretnym dniu praktyki. Niektóre opisy będą czytane wielokrotnie, w różnych momentach życia, i za każdym razem odnajdziemy coś nowego, inspirującego i rozwijającego, naszą praktykę METODY 108GOM.

Praktyka jogi nie kończy się na macie. Sto osiem pozycji to sto osiem okazji do spotkania z samym sobą — czasem łagodnego, czasem wymagającego, zawsze szczerego. Niech ta książka będzie zaproszeniem do tego spotkania, krok po kroku, pozycja po pozycji, oddech po oddechu.

Sławek Grzyba